Een groep vrouwen zit al op ons te wachten voor het centrum en een grote lach verschijnt op hun gezicht zodra ze ons zien.
Wow, wat is het gebouw groot geworden! Ik weet niet wat ik zie. Zeker de trainingsruimte is fors, wel 14 meter lang.

En als het in de toekomst goed wordt gepland, kan deze ruimte ook in tweeën worden gedeeld, met behulp van wat tussenschotten. Cool!

’t Is jammer dat we zoveel vertraging hebben opgelopen door het verzetten van de elektriciteitspalen en de bureaucratie waar je tegenaan loopt. Maar zoals al in een eerder bericht vermeld, dat is nu verholpen en alle voorbereidingen zijn getroffen voor het plaatsen van het dak. Dat kan een dezer weken gebeuren. En daarna is het een kwestie van afwerken, wat op zich niet zoveel tijd hoeft te kosten.

Vol enthousiasme vertelt men ons welke plannen ze met het centrum hebben. Als trainingsruimte om te verhuren, feesten en partijen, jahaa want het moet geld opleveren. Lijkt me wel stoer om er volgende keer plaats te nemen. Maar ben ook wel nieuwsgierig hoe ze het ‘zakelijk’ (zegt de Mzungu) willen doen.

Door de kippenziekte is de kippenboerderij een drama. Wat die lieve schatten hebben geprobeerd is om zoveel mogelijk kippen te sparen. Maar als er één ziek is, zit de kans erin dat ze allemaal worden besmet. Het lijkt zo simpel, het tegendeel is waar. Het enige wat nu helpt is alle kippen verwijderen uit het hok, desinfecteren en opnieuw beginnen. Een harde leerschool, maar de realiteit. Doet best pijn moet ik zeggen. En ook dit hoort bij ondernemen, vallen en opstaan.

Er wordt nu een vacature opgesteld voor een Development Manager die de inkomsten genererende projecten dagelijks zal begeleiden, met BIG Ltd. als leermeester en sparring partner. Deze fase vergt adequate besturing. Deze manager wordt vanuit de gemeenschap aangesteld, want een van de doelen van het programma is het versterken van aanwezig potentieel.

Dalmas van BIG Ltd. kan als geen ander de mensen motiveren en zal samen met zijn team deze gemeenschap blijven trainen.

De BIG bank doet het daarentegen heel goed. 220 leden zijn inmiddels aangesloten en diverse leningen verstrekt. Gestaag gaat dit proces door.

Er zijn nog veel plannen voor deze gemeenschap en het gebied, alleen is het belangrijk voor nu dat de huidige programma’s, lees: kippenboerderij, commerciële farm en trainingscentrum eerst goed gaan lopen. En niet alles tegelijk willen doen.Keer op keer blijft het een warm bad voor me om hier terug te keren. Zeker als ik in de verte mama Jasper zie aan komen rennen. Ja letterlijk. Zo blij is ze dat haar ‘dochter’ weer terug is. En even later drukt ze me stevig tegen haar boezem aan.

De laatste keer hebben we veel foto’s gemaakt en gefilmd voor de lancering van Afri-can. Met verwondering en trots kijken ze er naar. Want ook zij staan erop.

Nadat we zijn weg gegaan is het cement gestort voor de fundering. Daarna heeft het een paar weken nodig gehad om te drogen.
Inmiddels is het droog en zijn de mannen full swing verder gegaan met het bouwen van de muren.

Ze zijn nu tot 1 meter hoogte gekomen. De contouren van het trainingscentrum wordt hiermee goed zichtbaar.

Het eerstvolgende wat op het programma staat is de constructie voor de pilaren. Daarmee wordt begonnen zodra de muren klaar zijn, ongeveer half mei als het allemaal een beetje mee zit.

De community participeert nog regelmatig tijdens de bouw en met name de vrouwen zijn aanwezig om de inwendige mens te verzorgen met snacks en water. Goed om te horen dat de werkers goed worden verzorgd

Er zijn nog wel wat uitdagingen op de bouwsite. De weersomstandigheden zijn extreem wisselend. Zware regenval heeft ervoor gezorgd dat de activiteiten bij tijd en wijle gestaakt moeten worden. En doordat de weg daar naartoe erg modderig wordt, is de site voor pick-ups met het benodigde materiaal niet begaanbaar. Er is dan ook iets op het verlanglijstje komen te staan: het aanleggen van een weg naar het EMPIS Centre.
Klinkt logisch, maar ja de kosten die dat met zich meebrengt ……..

De kippetjes lopen er lekker bij in de kippenboerderij. Er zijn er nu 45. Het is een bewuste keuze om zo klein te beginnen, zodat de mensen die verantwoordelijk zijn voor het houden en de verzorging van de kippen goed onder de knie krijgen. Met name het vaccineren vraagt extra aandacht.
Pamela, David, Moses en Emily gaan andere communities bezoeken om van hen te leren en te zien hoe zij het doen. Want de “legkip” en de “braadkip” krijgen andere verzorging en het ene ras is gevoeliger dan het andere. Je moet het allemaal maar weten ….

During a visit to the orphans lunch programme, we could not believe our eyes when walking on mud and flooded areas. Having a field day with the children, pushing wheelbarrow, drawing water from the foundation and  the group getting registration certificate  here in Kenya ( Rots-Vast Self Help Group). Those were some of the most interesting things.

We remember too Lotte and her Obama (red. Mama Jaspers’s little dog) becoming good friends.
We hope we shall be in touch mainly to share notes and learn new things from you so that we change our way of thinking towards work and life. We welcome you back in Kenya and lets hope for the best.

Thank you very much God bless you!  The trees you planted in Kenyan soil will be a remembrance for ever!

Bye,
Moses Warah
Grandmothers raising Grandchildren
Ahero – Kenya

Een reactie van het team naar aanleiding van deze week:
“Het is een prachtig land met heel veel potentie. Met verbijstering heb ik soms naar het vruchtbare landschap gekeken. Hoe kan het dat zoveel mensen in armoede leven?”
“De mensen zijn ontzettend lief en vriendelijk, dat had ik niet verwacht”.
“Vooraf heb ik me erg druk gemaakt om malaria, maar het viel reuze mee en ik heb (nog) nergens last van”.
“Ik ben blij dat we zijn gegaan. Het lijkt wel of we 2 weken zijn weg geweest in plaats van 1 week”.
“Ik kom zeker nog een keer terug, maar 1 of 2 dagen op het platteland is meer dan genoeg”.
“Ik geloof dat het project een succes kan worden. De mensen zijn betrokken en men wil er hard voor werken. Daarnaast ben ik blij en voldaan dat de fundering is gestort”.
“Ik heb nog nooit zoveel gepraat en gediscussieerd. We hebben heel veel uiteenlopende onderwerpen de revue laten passeren”.
“Ik ben blij met mijn werk en eigen privé situatie”.
“Bijzonder om met mensen/collega’s te gaan die je vrijwel niet kent. We hebben elkaar op een hele andere manier leren kennen”.
“We weten als sponsor nu waar het over gaat en dat er qua project serieus iets is”.
“In een week tijd hebben we het 3 dagen heel warm gehad en 3 dagen regen en modder. Erg extreem, wat behoorlijk impact heeft op het land”.
“Chantal, dank je wel voor de begeleiding, die was top!”

Een nieuwe dag, zonder regen en de zon die al warm aanvoelt. Wat een verschil. Je ziet bij wijze van spreke het land opdrogen waar je bijstaat.
Een laatste dag op de bouwsite.

De jongens zijn alweer aanwezig. Daar waar gisteren het water uit de geulen gepompt moest worden, komen nu ezeltjes met 20 liter kannen aangehobbeld. Water wat nodig is om het cement aan te maken.

De boel moet even worden aangezwengeld en dan gaat iedereen weer hard aan de slag. Er lopen echt een paar toppertjes rond die onvermoeibaar doorgaan.

We gaan door met de fundering en kunnen na een paar dagen werken trots zijn op het eindresultaat. Ons doel is in ieder geval gehaald!

En zowaar, Francis komt vrolijk aantuffen op zijn motor. Hij is in het bezit van het certificaat van de ‘Rots-Vast Self Help Group’. Met een groots gebaar wordt de groep genoteerd op het plakkaat: nummer 41.

De mannen worden allemaal lid en krijgen een BIG bankboekje mee. Inmiddels zijn er al 16 leden in deze groep, en ook 3 jongens van de bouw hebben zich aangesloten. Dit signaal is een enorme stimulans voor de bank en de gemeenschap.

Het werk zit er voor ons op. Alle gebruikte t-shirtjes worden ingezameld en  gewassen. De mensen die vrijwillig hebben meegewerkt krijgen er allemaal een. En je doet ze geen groter plezier, want gedurende de week is er al regelmatig gevraagd of ook zij een shirt mogen krijgen.

Mama Jasper is verdrietig omdat wij weg gaan. Daar waar wij zeggen: gasten en vis blijven niet langer dan 3 dagen fris, zijn ze hier enorm gastvrij en genieten van de bezoekers. Hoe meer zielen hoe meer vreugde gaat hier meer op.
Bonen, rijst en chapati  wordt er geserveerd. Smaakvol, hoe eenvoudig dan ook. Op deze laatste dag wordt er nog een soda gehaald, voor deze mensen een groots gebaar.

Op de bouwplaats worden stoelen neergezet onder de boom. Of we nu willen of niet, we moeten plaats nemen. Een dank je wel en de toezegging dat ze heel hard zullen doorwerken en er voor zullen zorgen dat we trots zijn op het eind resultaat.
Naderhand mag iedereen nog een stekje planten, als herinnering en een symbool voor de groei en bloei van het Ahero EMPIS Centre.

En als laatste wordt de kippenboerderij officieel gelanceerd. Lotte en Chantal hebben als stimulans 20 kippen cadeau gegeven.

Kwa heri! Algeheel gevoel: voldaan doordat er een belangrijke stap is gezet voor de bouw en opgelucht, want bij tijd en wijle was het best afzien. Leven in compleet andere omstandigheden. Verblijven in een huis van vreemden. Hoe lief ze ook zijn je hebt toch niet je eigen plekje. Geen toilet, behalve dan het hokje met een gat in de grond. Wat hebben wij het goed!

Met 2 auto’s rijden we terug. Tenminste, we doen een poging. Jasper heeft een auto achtergelaten en Wim zit achter het stoer (vindt hij best stoer …). Angstvallig wordt de benzinemeter in de gaten gehouden. De auto begint te schudden en aan de linkerkant is een benzinepomp zichtbaar. Ongelooflijk, door de auto uit te laten rollen hebben we het gehaald, maar het scheelt echt een haar.

En met verbijstering kijkt Wim de benzinepomp houder aan. Er is geen benzine!! Het is op! Terwijl er wel 3 jongens bij de pomp staan. Maar er is uitkomst: 300 meter verderop is een benzinepomp die wel benzine heeft. Er wordt een jerrycan gevuld en met een oud melkpak wordt er een schenktuitje gemaakt. Middelen zijn er niet, maar de creativiteit voert hoogtij in Kenia.
En zo tuffen we weer verder.

In Kisumu nog een pitstop gemaakt en de mannen kunnen het niet laten, er moet een gekookt eitje worden gekocht bij een lokaal stalletje. Nieuwe dingen ontdekken en uitproberen zo is het credo.

Kiboko Bay: wat een oase. Douchen, douchen en nog een douchen. Na zo’n week krijgen voor ons gewone zaken veel meer waarde.

Enigszins verslagen gaan we naar de bouwsite om te kijken wat de gevolgen zijn van de regenval. Een modderpoel, met een paar stenen wordt er een bruggetje gemaakt zodat we kunnen oversteken.

De afgelopen dagen zijn er een paar mensen heel druk bezig geweest om de geulen leeg te scheppen. Best frustrerend om te zien dat die weer tot de nok zijn gevuld met water. En nu? Weer met emmertjes aan de slag om het leeg te scheppen? Dat lijkt een onmogelijke klus. Gelukkig! De aannemer heeft de helderheid van geest en er is een waterpomp geregeld. We horen veel herrie, maar water pompen? Ho maar. Jacques en Wim gaan zich ermee bemoeien.

Allerlei pogingen worden ondernomen, maar niets werkt. Wat een toestanden zeg! Lotte en Arno gaan ondertussen door met het knippen van het ijzerdraad.

En Chantal heeft zich toegelegd op het vastmaken van het beton vlechtwerk.

Het werkt stagneert enigszins. De waterpomp werkt nog steeds niet, maar een tweede pomp biedt uitkomst. Hoera!!! De geulen worden leeg gepompt en op de berg gestort zodat de jongens het cement kunnen aanmaken.
De bekisting wordt in de geulen gelegd en even later kan het eerst cement worden  gestort. Wat een mijlpaal!

De mannen van Rots-Vast hebben besloten om de Community Bank te  ondersteunen door ook een groep te formeren. Maar dat gaat zo maar niet. Pamela (de bank manager) heeft geregeld dat Francis van de ‘Social Ministry’ langskomt om de procedure uit te leggen. Hij komt op de motor en maakt bijna een platte bekzwaai. Door de regen is de weg namelijk vrijwel onbegaanbaar geworden, met slip gevaar tot gevolg.
We nemen plaats in de bank. De gebruikelijke begroetingen en de kennismaking vindt plaats. En dan het proces: Voor de inschrijving moet er 1300 KHS (13 euro) worden betaald. Er zal een notulen en een reglement moeten worden geschreven en het doel van deze groep moet worden geformuleerd. Daarnaast moeten er minimaal 15 leden zijn, anders heeft het formeren van een groep geen nut. We proberen wat te regelen en het proces te versnellen, maar onze Francis houdt vast aan de regels. Oké, oké. Gelukkig wil hij helpen met de opzet en zal alle voorbereidingen treffen. Kijkt het team aan en zegt quasi nonchalant, “Ik ben hier gekomen en dat heeft met benzine gekost”. Ja, ja, we begrijpen het. Er is geld nodig om de benzine te betalen en hem aan het werk te zetten. Wim betaalt 500 KHS en Francis belooft dat voordat we vertrekken, de Rots-Vast Groep het certificaat heeft.

Die middag gaan we naar het ‘Orphan Feeding Program’. Een groep vrouwen heeft de krachten gebundeld. Gezamenlijk maken ze de lunch voor deze groep wezen (circa 40). Van hun eigen landje doneren ze een deel van de opbrengst wat er voor zorgt dat dit project kan bestaan.
Er is ugali (een stevige pap gemaakt van maïsmeel) gemaakt en een gerecht met visjes. De wezen staan keurig in de rij met een bord in hun hand te wachten tot er grote hompen ugali op hun bord wordt geschept met soep en de visjes. Heel verlegen en gedwee staan ze naar ons te kijken.

 Vreemde Mzungu’s die hun komen bezoeken.

We hebben opblaasballen en na de lunch gaan we met ze spelen. Jacques neemt de jongens onder zijn hoede en formeert 2 teams en gaat met hen voetballen. Lotte en Chantal gaan met de meisjes volleyballen.

Wat een pret! Ze schudden in één klap de verlegenheid van zich af. Er wordt geschreeuwd en enorm veel gelachen en Wim en Arno staan aan de zijlijn om de teams aan te moedigen. Heerlijk om zo met ze te spelen en die blijde koppies te zien!

Het tweede deel; het produceren van honing valt in het water. Dat gebied is onbegaanbaar geworden.

We weten nu de weg en besluiten lekker weer naar Ahero te gaan.
Heen gaan we met de Matatu. Heeft wel wat om het zelf allemaal uit te zoeken – want deze rit zijn we alleen met z’n 5-en. Een volgepakte bus stopt en wij worden er bij gepropt. Onder de achterbank zijn er levende kippen gestald die ons af en toe in de benen pikken en inmiddels hebben gescheten. De muziek staat op 10 en na 10 minuten hebben we deze rit weer overleefd.
Het is lekker om even onder elkaar te zijn, een biertje te drinken en alle indrukken te verwerken. Het klokje loopt door en men begint zich zorgen te maken. Waar blijven die Mzungu’s? Weten ze de weg wel? Hoe komen ze weer thuis? Wel erg lief die bezorgdheid, maar wat ons betreft niet nodig.
We pakken een taxi terug, onderhandelen wat over de prijs en worden op de juiste plek afgezet. Ons rest een wandeling in het donker, met hoofdlampjes op richting mama Jasper. Dikke modder onder onze schoenen. Vieze voeten voor diegene die op slippers lopen. Af en toe wat gevloek en getier. Plassen, een modderpoel, struiken met doornen, we hebben behoorlijk wat barricades moeten overwinnen, maar eerlijk is eerlijk, dit avontuur heeft wel wat!

De laatste voorbereidingen worden getroffen voor het storten van de fundering. Het staal wordt gevlochten, het water uit de geulen geschept en de staalconstructie wordt gelegd. Alles wordt klaargemaakt zodat we morgen kunnen beginnen met het storten van het beton in de fundering.

Wim maakt een van de harde werkers ongelooflijk blij; hij krijgt een Rots-Vast horloge. En na wat geknutsel past deze precies. Hij maakt een vreugdedansje en bewondert het glimwerk op zijn pols om even later aan iedereen zijn aanwinst te laten zien. Na een paar minuten rent hij weg. Huh, waar gaat hij nou naartoe? Naar zijn familie om zijn horloge te laten zien? Maar dat is niet de bedoeling ….. de beste kracht is zo maar weg gerend. Een uur, anderhalf uur later komt hij terug met een kruiwagen en werkt hij weer als een paard.

’s Middags staat het bezoeken van de Ahero markt op het programma. Geheel Keniaans gaan we er lopend naar toe, 2,5 kilometer wel te verstaan! Daar waar we de laatste dagen getuige zijn geweest van al die mensen die langs de weg lopen, zijn we er nu zelf onderdeel van. Het geeft een goed gevoel om alles op te snuiven, te bekijken en al die kinderen die net uit school komen gedag te zeggen en een handje te geven. Boda boda’s (fiets taxi’s) die voorbij razen, motoren met passagiers achterop, dit maakt allemaal onderdeel uit van dit leven hier. We gaan eerst naar het lokale restaurantje om Kuku Choma (gegrilde kip) te eten.

Daarna banjeren we in de hitte over de markt. Het is een gekte en chaos van jewelste. Er is een open markt waar vrouwen op kleedjes zitten en hun groenten hebben uitgestald. Ergens anders staan er marktkraampjes waar bonen, maïs en kruiden worden verkocht.

Zeep, kleding, schoenen, levende kippen, je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het kopen. Er is een gigantische diversiteit aan producten. Moses (bank member en host voor de aankomende dagen) neemt ons mee naar de rijstpellerij waar de rijst wordt verwerkt. In plaats van een rode loper ligt er een rijst tapijt.

En omdat we meerdere ondernemende leden van de community bank een bezoekje brengen, vallen we uiteraard nog binnen bij mama Jasper die een winkeltje heeft, samen met Mary (gastvrouw van de Rots-Vast mannen). Echt trek hebben we niet, maar om haar handel te stimuleren kopen we bij haar een soda.

Na al die indrukken is het heerlijk om nog een afzakkertje te nemen. We worden meegenomen naar een gezellig tentje waar we genieten van een koude Tusker. Al gauw zitten we in een diepgaande discussie over de verschillen tussen Kenia en Nederland. Boeiend om zo met elkaar de vooroordelen te bespreken en meningen te delen.

Op de terugweg kopen we wat eieren, lekker voor bij ons ontbijt. Niet 5, maar direct 30!

Het is laat geworden en teruglopen zit er niet meer in, dan maar met de Matatu. Een busje waar maximaal 14 mensen in kunnen, maar hier nemen ze het niet zo nauw. Met piepende banden komen we aan bij onze ‘busstop’. Wow, deze kamikaze actie hebben we overleefd.

Angstvallig houden we de lucht in de gaten. We hebben al een regenbuitje gehad en met name Jacques ziet ons hele project in het water vallen. Maar gelukkig blijkt het een plaatselijk buitje.

Angstvallig hebben we het weer in de gaten gehouden. Na wat heftige regenbuien ’s nachts is het gelukkig de volgende ochtend droog en begint de zon wat te gloren aan de horizon.
Een prima ontbijt met brood, jam en ….. eigen gemaakte pindakaas uit GAWU (een van de VCAA projecten).

Wat kunnen we verwachten vandaag? En belangrijker, kunnen we wat doen? Dat houdt de gemoederen best wel bezig, want uiteindelijk zijn we hier gekomen voor een bouwreis.
Mama Jasper woont tegenover het centrum en vanaf een afstand kunnen we zien dat er reuring is. De grond is nog behoorlijk nat en in de geulen ligt veel water. Geen machines of pompsystemen, dus al het water moet met emmertjes eruit worden geschept. Er zijn al 20 jongens aan de slag en de opzichter loopt wat rond om deze en gene te introduceren. Een paar vrouwen is bezig om het water uit de geulen te scheppen. Hoera, we gaan echt beginnen!

Bob de bouwer (Jacques) loopt als een echte expert rond. Hij pakt direct alles aan en daar waar kan geeft hij instructie.

Er zijn een paar dingen die vandaag gedaan kunnen worden, zoals het egaliseren van de basis van de fundering door middel van een aanstamper van 10 kilo. Het staal voor de fundering is gezaagd en op maat gemaakt ter voorbereiding van het storten van het beton. Kruiwagens vol met grint wordt de bouwplaats op gereden. Het werk is ongelooflijk zwaar. Binnen een uur gutst het zweet van ons lijf.

Wij kantoor mensen zijn dit werk echt niet gewend. Maar wat een feest om al die mensen aan de slag te zien en dat er daadwerkelijk wat gebeurt. Bij tijd en wijle hebben we de lachers op onze hand, want onze Keniaanse arbeiders gaan gestaag door, terwijl wij staan te puffen en te zuchten.

Even verderop is een groep vrouwen bezig om het eten voor te bereiden. Het maïs en de bonen worden gesorteerd. Ondertussen staat iemand anders een vuurtje aan te maken zodat het geheel lekker kan pruttelen.

Prachtig om te zien hoe zoveel mensen vandaag participeren. En nog mooier om te zien hoe enthousiast ze zijn. Degene die het Rots-Vast t-shirt hebben er voor hen niet eentje hebben. Jammer, we hebben er niet genoeg …..

Terwijl iedereen buiten staat te ploeteren gaan de activiteiten in de bank gewoon door. Pamela, de manager, neemt haar werk uitermate serieus. De leden zitten rustig te wachten totdat zij aan de beurt zijn en hun schaar gespaarde centjes kunnen storten. Een buitengewoon interessant fenomeen, maar voor dit bericht is het teveel om daar uitgebreid op in te gaan.

Het opstarten van projecten is een feest en dat moet dus worden gevierd. Een grote tent is opgezet en honderd stoelen zijn neergezet. De eerste leden nemen alvast plaats en wachten verwachtingsvol af tot de bijeenkomst gaat beginnen. De ene speech na de andere speech. Velen willen graag hun kleine succes verhaal delen en wat de impact is van de opzet van de bank.
Het is een zit. Een hele lange zit om al die verhalen aan te horen, met heel veel herhalingen.

Deze dag is een doorbraak in het geloof dat we overtuigd zijn geraakt dat dit project een succes gaat worden. Vandaag heeft een goed gevoel gegeven.
Zijn we er? Nee, nog bij lange na niet. Er is ontzettend veel potentie en het vergt een lange adem en goede begeleiding om de slag te kunnen maken. Maar de eerste stap is gezet ……

Na een enerverende dag is het heerlijk om met elkaar een Tusker baridi (koud Keniaans biertje) te drinken in Kisumu en een goede discussie te voeren over de bevindingen van de afgelopen dagen.

7.30 uur, de vogeltjes fluiten en het is net een half uur licht. In de verte zijn de bootjes zichtbaar op Lake Victoria.

Wim en Chantal hebben de loopschoenen aangetrokken om een stukje in de buurt te gaan joggen.
De weg is vol gaten en modderig. Het is klam. Met grote ogen worden we nagestaard. Mzungus (blanken) die aan het hardlopen zijn, dat hebben ze niet eerder gezien, of heel weinig. Een klein jongetje wordt zo enthousiast dat hij een stukje meeloopt. Het mooie van dit loopje is dat we in buurten komen, die anders niet zichtbaar zijn.

Deze ochtend kan het team nog lekker acclimatiseren, genieten van de zon in de oase van Kiboko Bay. Met pijn in het hart wordt er afscheid genomen van deze unieke locatie en een lichte spanning is voelbaar, want wat wordt de nieuwe slaapplaats?

Voor de lunch staat er vis op het menu. Aan het meer is dat een unieke ervaring. Afhankelijk van het aantal mensen wordt de grootte van de vis besteld. Even later worden er op grote borden vis geserveerd met tomaat en sukuma wiki (lokale groente). Borden en bestek zijn er wel, maar zo eten is niet des Keniaans. Onze Keniaanse vrienden gaan in de aanval en pakken met hun hand een stuk vis. Alles, maar dan ook alles wordt op de graat opgegeten. Even uitbuiken, een vette boer en we kunnen door met ons programma.

Streetkids Engineering: een project van VCAA wordt aangedaan. Straatjongeren worden opgeleid tot automonteur en voor hen wordt er nu een garage en trainingscentrum gebouwd.

We staan in een straat en kijken uit op hele kleine huisje, voorheen eigendom van Kenya Railway. Iedereen zit op elkaar gepakt en het is onvoorstelbaar dat daar mensen wonen en zij er ook nog 200 euro per maand voor moeten betalen.
Het is niet meer dan 2 bij 2.

Bij de supermarkt worden nog liters water ingeslagen voor de aankomende dagen. Ook nemen we voor de familie bij wie we slapen eten mee, zoals rijst, olie, meel voor chapati (pannenkoekjes), koffie, melk, jam en brood. We zijn gast bij mensen die het zelf niet breed hebben.

Op weg naar Ahero maken we nog een pitstop. Voetbal leeft in Kenia. En vandaag speelt er een ‘belangrijke’ wedstrijd: Liverpool – Manchester United. Voor 20 cent kun je in de locale kroeg kijken. We komen net aan na de 1^e helft. De mannen scheppen een luchtje en zijn nog verhit van de wedstrijd. Ze kijken ons verbaasd aan. Mzungus in deze buurt? Dat is nog niet eerder voorgekomen. Een bizarre ervaring. We lopen door straatjes die zijn volgepakt met voornamelijk mannen en zodra wij naderen gaat iedereen uiteen om ons door te laten, een hand te geven, gedag te zeggen en ons na te staren.

Het begint te regenen, wat resulteert in een modderpoel in Ahero. Her en der wat slipgevaar, maar uiteindelijk komen we aan op de plaats der bestemming. Liefdevol en met open armen worden we ontvangen. Een kopje thee en even later wordt een heerlijke maaltijd opgediend. Als bedankje geven we elke vrouw die heeft meegeholpen met het koken een polo-shirt. Heel verlegen nemen zij deze in ontvangst en het wordt direct aangetrokken. Een simpel gebaar, maar het wordt met zoveel blijheid ontvangen. Met dank aan Wim / Rots-Vast die deze shirts heeft gesponsord!

Op gepaste wijze hebben we deze enerverende dag met Red Label afgesloten.